معرف بندیکت زیست رویش Zist Royesh Benedict’s reagent

معرف بندیکت

معرف بندیکت یکی از معرف های بیوشیمی است که برای تشخیص وجود قند های احیاکننده به کار میرود. قند های احیاکننده، شامل همه‌ی منوساکاریدها و بسیاری از دی ساکاریدها مثل لاکتوز و مالتوز می‌باشد. این معرف، یک ترکیب شیمیایی و مخلوطی پیچیده از کربنات سدیم ، سدیم سیترات و مس (II) سولفات پنتاهیدرات است.

معرف بندیکت یک محلول مایل به آبی از مس می باشد که به منظور تشخیص وجود قندهای احیا کننده استفاده می شود:

آلدئیدها، آلفا-هیدروکسی-کتون ها و نیم دانه ها. توسط استنلی آر. بندیکت (1884-1936) توسعه داده شد و قندهای آلفا-هیدروکسی-کتون با داشتن یک گروه هیدروکسیل در مجاورت کتون مشخص می شود. همیکتال ترکیبی است که از اضافه کردن الکل به آلدئید یا کتون حاصل می شود. معرف بندیکت با تمام این قندهای کاهش دهنده واکنش بی رویه ای نشان می دهد.

مزیت معرف

از معرف بندیکت معمولأ به جای محلول فهلینگ استفاده می شود. اصول معرف کیفی بندیکت مانند معرف فهلینگ بوده با این تفاوت که در اینجا از کربنات سدیم انیدر، به جای محلول سود و از سیترات سدیم به جای تارتارات مضاعف استفاده شده است.

خاصیت قلیایی این معرف از معرف فهلینگ کمتر بوده و به همبن دلیل در مقابل خاصیت احیا کنندگی گلوسیدها حساسیت بیشتری داشته و باعث پلیمریزه شدن انها نمی گردد.

لذا می توان وجود مقادیر کمتری از قند را در ادرار به کمک این معرف تشخیص داد.
حساسیت معرف بندکیت در مقابل خاصیت احیا کنندگی ترکیباتی مانند کراتینین و اسید اوریک کم بوده و این ترکیبات به خصوص در ادرارهای غلیظ باعث پیدایش اشتباهی نمی گردند.

از معرف بندیکت می توان برای آزمایش وجود گلوکز در ادرار نیز استفاده کرد که سطوح بالای آن به نام گلوکوزوری شناخته می شود. گلوکوزوری می تواند نشان دهنده دیابت باشد، اما آزمایش بندیکت توصیه نمی شود. این به دلیل احتمال واکنشی است که در آن وجود سایر مواد کاهنده مانند اسید اسکوربیک، داروها (لوودوپا، کنتراست مورد استفاده در روش های رادیولوژیکی) و اسید هموژنتیزیک (آلکاپتونوری) مثبت کاذب ایجاد می کند.